TAJEMNICZE CHINY
KLUB PODRÓŻNIKA

Architektura




Tradycyjnie wchodzi się do niego przez przednia bramę. W środku mieści się pierwsza sala Tianwangdian, czyli Bojowników Nieba, w której stoją cztery wielkie posągi Bojowników Nieba. Po obu stronach głównej sali są pawilony dzwonu i bębna.
Za pierwszą salą znajdują sie kolejno: główna sala Daxunbaodian, Budda Shakyamuni, pawilon Biblioteka ksiąg buddyjskich.

Mieszkania i stołówka dla mnichów znajdują się po obu stronach pawilonu Biblioteki.
Niezwykle rozbudowane były też zawsze budowle pałacowe. Wygląd pałacu miał być oznaką prestiżu władcy, jego potęgi.

 Z czasem też zaczęły przejmować funkcję biur, w których zatrudnione były armie urzędników.
Sale pałacowe w starożytnych Chinach dzielą się na dwie części: część przednią i część tylną. W części przedniej są sale pałacowe, w których cesarz i wysocy urzędnicy urzędowali lub odbywali różne ceremonie. W tylnej części są sale, gdzie mieszkał cesarz, cesarzowe oraz ich rodziny. Pałace były bogato zdobione, często też budowane z drogich, ozdobnych materiałów, jak na przykład biały marmur.

Ze względu na dużą liczbę wojen, a także na to, iż tradycyjna architektura chińska jest architekturą drewnianą, niewiele pałaców przetrwało do dziś. Osobnym i szerokim zagadnieniem jest architektura chińskich ogrodów. Sztuka projektowania ogrodu liczy w Chinach ponad trzy tysiące lat.

Tradycyjny chiński ogród miał odzwierciedlać dążenie do ładu i harmonii, nie tylko z budowlą którą otaczał, ale także z okoliczną przyrodą. Wpasowywanie budynku w krajobraz było głównym zadaniem ogrodu.
Ponadto miał wyciszać i kierować myśli ku Niebu. Ogrody chińskie, podobnie jak ogrody francuskie są geometryczne i starannie pielęgnowane. W ogrodach stawiane były często ozdobne pawilony, kopano baseny usypywano sztuczne wzgórza. Efekty takich prac bywały oszałamiające, niektóre z takich ogrodów można podziwiać po dziś dzień.
Tworzenie stron internetowych - Kreator stron WW